November 08, 2012

Naranasan mo na bang makarinig ng joke ng paulit-ulit na nakalimutan mo na kung bakit iyon nakakatawa? Tapos bigla mo iyong maririnig uli sa di inaasahang oras at pagkakataon at bigla mong maaalala iyong rason kung bakit at saka ka tatawa uli.

Iyon mismo ang nangyari sa akin...

        

        5:30 na ako nagising. Kumunot agad ang noo ko. Why do I have to wake up and find that my ceiling was invaded by an imagery of him descending the stairs of Devesse wearing that gray sweatshirt of his? God! Umagang umaga naman oh!

Pero ngayon ko lang uli siya naalala. This is a familiar feeling though. Namimiss ko siya. Siguro kasi wala man lang akong nareceive na text ngayon. It’s been two days since I last received a good night and a good morning.

Tinatamad akong magtext pero pinilit kong magtype para iparamdam na buhay pa ako.

Group Message:

“Namimiss ko si Wilbert! Ano ba yan?! Wala kasi akong katxt eh.

Wala man lang naggood morning sakin ngayon, tsk! @_@”

Matapos ang pangongonsensya kong iyon, nagsidatingan na ang mga reply nila ng good morning. Chi! Haha. Nakakasakit ng ulo.

Nakikinig lang ako ng Don’t ever let it end ng Nickelback habang nakaupo sa bench nang biglang may tumawag. It was Dave. I asked myself, what could he possibly want? But before I could even think of a relevant answer to the question, my phone had already received the call. Nakalimutan ko na nakaset pala sa auto answer iyon.

“Hello?... Dave?”

“Hindi si Dave to.” Halata nga. Alam ko kung anong tunog ng boses ni Dave. Kinabahan ako bigla. Sino to? Clearly it’s a guy. Napaisip tuloy ako ng kung ano-anong mga rason kung bakit hindi si Dave itong kausap ko ngayon. Nawala din ba ni Dave ang phone niya? O baka naman kuya niya to. Either way, ayaw kong makipag-usap sa taong di ko kilala.

“Ah. Sorry po.” I mumbled. I-eend ko na sana iyong tawag. Dapat din ginawa ko na. Pero hindi eh, hinintay ko pa iyong sasabihin niya.

“Sino to?” tanong niya. I should be the one asking that! Sino ba ‘to?

“Kathleen po.” Uy! Di naman ako sinungaling. Saka, pangalan lang naman iyon. Hindi naman siguro niya ako kilala.

“May kilala kang Wijay?”

With that question, my heart stopped. I don’t think Dave knows about Wijay. At least about the name. Iyon ang palayaw na ibinigay ko noon kay Wilbert. And only my friends and the guy himself knew about that.

“Sino?” Kunwari daw hindi ko narinig.

“Wijay.” Ulit niya. “Kilala mo?”

“Sino iyon?” I stupidly asked. I was already clutching my chest and cursing myself for being so dim-witted! Bakit naman sa lahat ng pangalan Wijay pa? Gawd! Kilala ko na yata ang taong ito.

This kind of thundering heartbeat of mine is so familiar. It happens every time I see him unexpectedly at school before. He’s the only one who could really do this to me.

“Ako.” sabi niya. “Si Wijay to.”

Heh! Soap Opera!?

Damn! I guess I died. How many months had it been? I naturally avoided seeing him in school before. Ayoko lang. Gulong gulo na iyong utak ko. Nakalimutan ko na nga kung anong sinabi ko sa kanya eh. His voice was just so intoxicating. It was overwhelming. I should’ve recorded it.

“Hinahanap mo si Dave?”

LA! Ang alam ko mahirap siyang patawanin. But at that moment, I was certain... he must’ve laughed at this very awkward situation.

Dave’s familiar voice then came in. “Hello Kath.”

“Dave! Ansama ng ugali mo!” I’m back to my OA self. My chest hurts. Unexpected kasi eh. I wondered. Where are they exactly? Tahimik kasi sa background. At bakit sila magkasama? Naman! Kaya nga anlakas ng loob kong sabihin iyong text na iyon kasi ang alam ko hindi na sila nagkikita masyado at hindi naman siguro ipagsasabi ni Dave iyon. But look at this situation! It's so awkward! I can't even say thank you. In fact, I don't want to say thank you. It will complicate things.

“Napakabuti kong kaibigan di ba? Di lang text iyon.”

“Niloloko niyo na ako eh.”

“Sabi mo namiss mo si Beck, nagkataon lang na nandito siya. O di nakausap mo na? Ang bait ko di ba?”

Mabait naman talaga si Dave. Proven iyon. Pero hindi ko naman ineexpect na mageextend pa sa ganito iyong kabaitan niya. Hindi ako galit. Naiiyak ako. Gah! Dapat hindi ko na siya naalala.

When my friend Bev asked me ‘limot mo na sya?’ last September, I confidently answered ‘oo. Matagal na.’ It was the truth back then. But right now, if I’d be asked the same question yet again. I’m not sure what my answer would be. He always had this ability of confusing me, and to think that he can still do that was a certain proof that there’s still that ember waiting to burn.

It took a great effort to forget him. I did everything within my capacity. And since it’s one sided there was no such thing us setting him free, it was merely distancing myself from him. And it had worked so far.

And now that the distance was breached by his voice, the feeling I felt for him before was reawakened. God! Effort na naman to! Matinding effort.

But I did appreciate the gesture. And the most important thing was, I now have an answer to the question: “What was the Last thing they did for You that made you smile?” It would be this one. This, I can consider as something that is really for me.

April 17, 2012

I started my day with a curse. Disaster came then, and there; one after the other.

I left my calculator at home. I resorted on asking my board mate to bring it to school for me. I met her at 801 after my class.

Who knew what happened next?

I didn't really expect to see him there. I didn't know. If I had known i wouldn't be there at all. But it's too late. I've seen him. I wonder if he saw me. Maybe not.

Not that i'm afraid of him. It's just that his presence brought about a strange effect on me. He makes me nervous. He shattered my defenses. So I have every reason to want to hide or run, don't i?

the game

unang una...
ito ang number ko...
09*55947*9*
globe iyan.

 Bago ko isinulat ito, binasa ko uli ang past ko. Nakakatuwa. Kasi nailagay ko pala sa August Diary na I will hold on hanggang sa makahanap ako ng bago. Ngayon may bago na, at gusto ko iyong sabihin sa kanya. Pero paano? Hindi ko alam. Sabi kasi friends na kami, parang hindi naman, kaya hayaan mo na nga.

JANUARY 27, 2012
I woke up at the wrong side of the bed this morning, at kapag ganito na masama ang gising ko nagpapagood shot muna ako bago ako makisalamuha sa ibang tao. Ang tendency kasi kapag ganito na umagang umaga kahit wala pang dumadaang bwisit sa harap ko bwisit nako lahat ng sama sa loob ko naichachannel ko sa iba. Meaning, nang-aaway ako ng tao in the simplest reason like ayaw ko iyong damit niya, ganun. Nirerehab ko sarili ko naglalaro ako, kumakanta, kinakausap ang sarili para lang hindi mag-increase iyong heart beat ko at mawala topak ko. Naglaro nga ako ng tetris eh. Nagchat pa kami ni Ronald. 9:00 na badtrip pa rin ako, hindi na ako pumasok ng first subject.

nakasimangot lang ako habang naglalakad papunta ng school. Feeling ko talaga lalong lalala iyong kondisyon ko noong pumasok ako ng room. Shit! Madadaanan ko si Joel. Batiin mo naman siya Kath, sinasabi ko sa sarili ko. Tang-ina mo Kath magpakatino ka, batiin mo siya. Walang lumabas na words eh, tiningnan ko lang siya paglagpas ko. I hate myself. Madadaanan mo sina Marlou Kath, umayos ka, smile, sige na. Wala pa rin. Nag good morning pa yata si Marlou sa akin pero parang ako timang na ewan. Mura ulit. Gago. Ethics pala ngayon, si Patrick ang katabi mo. Ano na lang ang mangyayari? Wala pa akong upuan. Binagsak ko iyong bag ko sa table namin. Ang manhid na iyon, hindi man lang niya ako binigyan ng upuan! E dating gawi... lapit kay Marlou.

Sabi sa akin ni Gem "Si Joel oh."
"Wala ako sa mood." tapos kay Marlou sinabi ko "wala akong upuan." kinuha ko iyong upuan niya. Period.

Edi magkatabi na kami ni Patrick. Naisip ko, ano bang klaseng lalake na naman tong pinasok ko sa buhay ko? Mukhang siraulo.Napakaseryoso, pero ang ganda ng ilong niya talaga! Sobra. Tinitigan ko. Ang haba ng pilik mata. Ang pangit nga lang ng pagnguya niya nong bubble gum. Tapos ibinigay na sakin ni Aika iyong pinabili kong cool fever kahapon.
Sabi niya: Ano to? Kool Fever? may sakit ka?
"Feeling ko. Kaya nga hindi kita inaasar di ba?"
Wala lang. Bumalik lang siya sa ginagawa niyang assignment sa Econ. Ewan ko ba, parang nagkaroon ako ng energy.
 "Patrick... Patrick... Patrickiii... Patrick.... Patrick... Patrickiii. Patrick!!!!"
Nakailang Patrick din ako bago niya ako pinansin. Sabi niya: 'Hmmm...'
Hindi pa niya ako tiningnan no'n. Ibang klase talaga. Nabuhay iyong dugo ko sa ginawa niya.
Tapos dumating si Rochelle, binigyan kami ng chocolate.
"Bigyan mo si kwan Kath." sabi niya sa akin. Di pumutol ako ng isang bar tapos itinapat ko sa mukha niya. Umiling lang siya sakin. "Kainin mo na! Akala ko ba gusto mo ng chocolate?"
"Huwag na."
"Kainin mo na, kung hindi ako mismo ang magsusubo nito sa'yo."
Kinuha din naman niya, at nagpasalamat siya. HINDI SA AKIN! kay Rochelle. Ang ewan ano? Hindi niya magawang magthank you sa akin. Nakakalungkot. Kaya iyong kalungkutan ko, naipasa na naman sa pangangalkal ko ng bag niya. May rosary, may novena pa. Tapos noong tiningnan kong mabuti iyong loob. OM!

"ANO TO?????!!!!!!"
Agad niyang kinuha iyong candy na hawak ko(iyong mentos na binigay ko sa kanya kahapon) at inilayo sa akin iyong bag niya. "Wala iyan!"
"Sabi mo kinain mo na iyan kahapon? Ano iyan? Napakasinungaling mo talaga! Pinaniwala mo ako!"
Ay naku. Tensed ako, kung kani kanino lang ako nagsumbong, una kay Nessa.
"Nessa! Naalala mo ba iyong candy na binigay ko sa kanya kahapon? Iyong mentos na dalandan?"
"Pineapple" sabat niya. Tingnan mo nga naman, alam niya talaga eh.
"Pineapple pala. Sabi niya kinain na daw niya pero hindi pala! Sinungaling! Layo Pat!" Lumayo naman. "Patrick Layo pa! Abot pa kita niyan, baka masapak kita, hindi ako nagbibiro, layo pa! Layo pa!" Wala na siyang ginawa kundi ngumiti. Nagsumbong uli ako kay Aika, kay Rochelle, kay Marlou Jay, kay Gem, at lastly kay Joel. Sus. hindi halata dahil sa sobrang pagkahyper ko pero sumama talaga ang loob ko. Promise. Aanhin naman kasi niya iyong candy na iyon? ilalagay sa treasure box? Weirdo.
Ito namang si Joel parang takot na takot sa akin, lumalapit ako lumalayo. Nakakatuwa. buti na lang nandiyan si Jayrol. Bigla kong nagustuhang maglaro. Mahilig talaga akong maglaro ng kung ano ano. Doon na nagsimula ang paglalaro namin ng killer killer. Kaming tatlo na lang nina Aika ang natira. Boring pag tatlo lang, nagtatawag ako walang may gusto. Dumating si Joel, nagsidatingan na rin ang mga kalaro ko. Yay!

Actually hindi ko naintindihan iyong mechanics ng game. basta ang sigurado doon, may kikindat at may mamatay.  Main Characters: Killer, Pulis, Doctor. Tapos ang mga civilians na pampagulo: Student, GRO, Teacher at Engineer. Di ba bongga?

Gayahan na to. Pag kinindatan ka daw ng killer, you're supposed to say 'I'm dead' then wait until the doctor cures you so you could join the game again. Pero pag iyong pulis ang nakindatan ng killer, sasabihin ng pulis 'I caught you' and that's the end of the game. (Sa kalagitnaan ng laro napaptingin ako sa likod, nandon si Patrick, nandon si Ceska, selos much ang drama! Lagot iyang Patrick na iyan sakin!) Tas sabi may consequence yung matatalong killer. Hindi man matuloy tuloy. Pero noong huli. OM. Allen kasi! Nandadamay ng kamalasan. Bakit ako pa ang nakabunot ng papel na may killer?! Pwede namang si Jayrol na lang, o kaya si Aika, si Gem, si Joel, si Marlou. Ako! Ako na di marunong sumayaw? Bakit naman ganun? Syempre, a word is a word, ang tapang ko lang kasi. Nahiya ako kay Pat sa ginawa ko. Natitimang ako sa sarili ko? Ano ba iyan? Hindi ko na uli iyon gagawin ever. Talaga!

http://tvleigh.muzy.com/post/26402869

PC

January 25, 2012
Ecstatic, hindi ako masaya. May quiz na naman kassi sa Rizal. Pero di ko naman inexpect na magiging masaya ako sa kalagitnaan. Magkatabi kasi kami ni Patrick sa ethics. At wala kaming teacher kaya ganun, kwentuhan echosan. Kasama namin sina Thamar at Jayrol. :]

Ako: ang ganda talaga ng ilong mo. Iyan kaya iyong pinakagusto ko sa features mo.
Thamar: Naks! Haha. May lahi ka Pat?
Patrick: Wala.
Jayrol: Baka naman meron hindi mo lang alam.
Ako: Tama.
Patrick: Hindi wala talaga.
Ako: Ay naku, binabalaan na kita Patrick, huwag mong ipapahawak sakin iyan at baka bukas sirang sira na iyang ilong na iyan.
Thamar: Ayii.
Ako: Kinikilig ako.
Thamar: Naks naman Patrick! Ang gwapo mo, ang daming nagkakagusto sa'yo.
Ako: Oo nga.
Patrick: Bakit ikaw?
Ako: Anong bakit ako? May gusto naman talaga ako sa'yo di ba? Nililigawan na nga kita eh. Manhid talaga nito oh.
Patrick: Nanliligaw ka na pala. Hindi ko feel.
Ako: E ano ba kasing gusto mong gawin ko ha?
Patrick: Bigyan mo akong pagkain,
Ako: Binibigyan nga kita ng skyflakes ayaw mo naman.
Patrick: Gusto ko ng chocolate.
Ako: Di dapat sinabi mo!
Jayrol?: Paano pag nainlove sa'yo si Patrick?
Ako: Ay! Subukan niya. Tatawanan ko talaga siya. Huwag. Birubiruan lang to.
Patrick: Oo!

Kung maka-oo naman eh. EEEhhhh? Sumaya din ako sa lunch time? SImple lang iyon, kasama ko lang sina Rochelle, Imee at Nessa sa canteen. Tapos bigla kong namiss si WIJAY. Alam niyo na, wala ng pakiramdaman eh. Parang kami lang ni Nessa iyon, hindi pa rin naihihiwalay iyong kakaibang feeling. Hindi naman na talaga kami naghiwalay ni Nessa. Ayaw ko din. Feeling ko nga mamatay na ako pag wala na si Nessa eh. Hindi ko man kasi kaya.
Theo, isa ring pang-asar.

Ako: Patrick! Girlfriend mo si Ceska?
Patrick: Hindi. Bakit selos ka?
Ako: Oo.
Rose: Hindi niya girlfriend si Ceska. Ano ka ba?

Ewan. No comment. Tetris battle na!

January 26, 2012
Oo. Masaya ako ngayong araw na ito.
Sinimulan ko kasi ang araw ko sa larong tetris, pampagood shot ba bago ang quiz.
Gawd. It was so awkward though during our Econ we we're literally forced to do something because we're late daw! That teacher is really a pain! Promise. Certified public humiliation iyong pinagawa niya.
Sinundan pa ng chismisan namin nina Greggy.

Greggy: Ikaw, type mo si Patrick ano?
Ako: Oo. Parang ganoon na nga.
Greggy: Madami kang kaagaw sa kanya girl. Ang daming nagkakacrush diyan.
Ako: Ow?
Greggy: u-uhm. Halos lahat nga yata ng kaklase namin dati nagkacrush sa kanya.

Nasad naman daw ako. Ewan ko kung bakit pero nasad lang talaga ako. Iniiwasan kong maging malungkot, pero ewan ko ba? Hmph! kaasar kaya! Buti na lang nakita ko si Joel.

Ako: Joel alam mo may kamukha ka. Alam mo iyong nasa Rise of the Planet of the Apes?
Carlo: Joel ginagago ka niya oh.
Ako: Oi, kamukha mo talaga. Iyong doktor na nag-alaga doon kay... ano na nga bang pangalan non?
Carlo: Basta iyon iyong mabait.
Ako: Oo. Uy Joel ha? Pag nagbreak kami ni Patrick ikaw ang ipapalit ko ha?
Carlo: Kayo ni Patrick?
Ako: Oo. Tanungin mo. Patrick. Patrickiii... Kinakausap ka ng tatay ko!
Carlo: Girlfriend mo daw?
Patrick: Di!

Ang lakas ng pagtanggi eh. Haha. Pero kung iisiping mabuti. Kasalan ni Carlo kung bakit nadevelop iyong crush ko kay Patrick eh. Naalala ko talaga. Pinipilit niya akong sabihin ang 'Hindi ko crush si Patrick' at hindi ko masabi ng deretso. Gawd! I hate this.

Binigyan ko pa siya ng aking favorite candy na mentos.

Patrick: Hindi. May bubble gum ako dito.
Ako: Ay, binibigyan na nga sinosoli pa. Huwag kang mag-alala walang gayuma iyan.
Patrick: Oo na.
Ako: Kainin mo ha? Pag hindi mo iyan kinain isusumpa kita.
Patrick: Oo.
Tapos kinulit ko uli. Persistent ako eh.
Ako: Patrick, palit tayo nung mentos, may dynamite ako.
Patrick: Nakain ko na. (eehhh. kinain niya. ansaya ko naman daw)

Tapos dinaldalan pa ako ng katabi kong si Tiniel.
Ako: Kami na nga ni Patrick. Di ba Pat?
Tiniel: Uhm? Epal nito oh.
Ako: Tanungin mo kasi ah.
Tiniel: Anong pangalan niya?
Ako: Patrick.
Tiniel: Patrick...
Ako: Patrick, kinakausap ka ng tatay ko.
Patrick: Ang dami mo namang tatay. Akala ko ba si Carlo?
Nessa: Ampon lang iyan eh.
Tiniel: Kayo na daw nito oh.
Patrick: Di.
Tiniel: Hindi daw haha. Wala. Dinedeny ka niya.

Talaga naman kasing hindi mo mapipilit ang isang tao na mainlove sa'yo overnight. Buti na lang nandiyan si Joel. kami ang nagsabay ng manggaling kami sa canteen. Grabe. Iba rin ito!

Ako: Basta Joel ha? Pag nagbreak kami ni Patrick, ikaw ang ipapalit ko ha?

Walang sagot. Napakatahimik ng taong ito. Man of a few words. Pero in all fareness, akala ko naman tuluyan niya akong iinjanin pero hindi.
Joel: Saan ka nakaupo?
Ako: Sa harap. Bakit?
Joel: Tara! Ihahatid na kita.
Ako: Seryoso ka? Uy huwag na. ANo ka ba?
At ipinaghila pa niya ako ng upuan. Gentleman. Hindi katulad ni Patrick. Eh?

At noong uwian.
Ako: Ayaw kong kasabay si Patrick.
patrick: Bakit? Gusto rin ba kasi kitang kasabay?
Ako: Ok lang. May Joel naman na ako. Si Joel mabait. Si Joel gentleman, ipinaghila pa niya ako ng upuan kanina. Hindi katulad ng isa diyan.
Patrick: Ah, ganun na pala ang mga type mo ngayon?
Pamela: Ang lakas mong mambasag ng trip.
Ako: Aray! Malamang ganun ang mga type ko. Katulad mo hindi gwapo.

Saka kami natahimik saglit.
Ako: Pero hindi man. Si Patrick na yata ang pinakagwapong lalaking nakilala ko.
Pam: naks! lalaki na naman ang ulo nito. Tingnan niyo nga pumapalakpak na iyong tenga niya.
Ako: Hindi. Totoo.

And just there. I realized, I could've already fallen in love with this guy! OO, malamang ganoon na nga. Ang hirap aminin, parang ambilis kasi. Pero anong magagawa ko? Kabaliw!

January 14, 2012

Saturday...
Usually kapag ganitong saturday chill na lang ang mga tao, pero ako, may klase pa malamang. I woke up at the wrong side of the bed that morning. Ewan, wala ako sa mood talaga eh. Probabaly because I havent had enough sleep last night.
Naibawi ko nga lang talaga sa kalokohan ko noong tanghali lahat ng kabadtripang nararamdaman ko. May quiz na naman kasi kami sa IT. Nakakaasar kaya iyong mga ganoong teacher, wala ng ginawa kundi magpahirap ng estudyante. Excuse me, ang nililigtas ni Darna ay ang mundo, hindi niya kayang isabay ang pag-aaral sa trabaho. Pwede bang one task at a time lang? Pwede naman iyon di ba?
Haaaayyy... Buti na lang, nakilala ko si Nardong Putik. Kalove team ko iyon. Hindi naman masamang gumawa ng sarili kong kalove team di ba? Isa pa, cute talaga si Nardo. Masipag mag-aral, cute, at talagang type na type ko. Ang tanging defect lang niya...
laging nakataas iyong kwelyo ng damit niya, parang elvis lang. Ewan ko kung bakit, pero kahit ganoon iyon, gusto ko siya.  Sabi sakin ng katabi ko, natatakot na daw si Nardo sa akin dahil masyado akong aggressive.  Anong magagawa niya, e sa talagang ganito ako eh. isa pa, ayaw kong mawala si nardo sa akin. Chos! Haha. deh, gusto ko talaga siya. Pero ayaw kong magkagusto siya sa akin. Ang weird noh. Deh, hindi ko lang kasi alam kung anong gagawin ko once na magkagusto din siya sa akin. Magkakailangan lang kami, mawawala iyong friendship, malamang magkakasakitan din. Kaya, better na ipakita ko na lang through kalokohan. Di ba?

January 09, 2012

I slammed into this guy. Hindi iyon sadya kahit alam kong cute siya. I mumbled a pacute sorry until I realized... O. M. Napatingin talaga kaming pareho sa damit namin. Magkaparehas kami walang hiya! Green na Lacoste, solid color ganoon din ang style. Ewan ko kung maiinis ako sa kanya o ano eh. Ewan ko ba, pero noong ngumiti siya, napangiti na din ako.

Ang kaso hindi kasi ito telenobela, kaya walang "Hi, I'm chorva. Hello I'm chenes". Napailing na lang siyang umalis habang ako, napangiti na rin. Gusto kong malunod! Grabe ang araw na ito.

November 5, 2011

Ang gulo din kaya ng utak ko, anong akala mo? Nakatulog akong suot ang eyeglasses kong walang kwenta noong nakaraan., Noong nakaraang gabi naman, alas tres na ako natulog. Anong meron? May ginawa na naman ba akong masama? Wala naman. Tingin ko.

Pero sa two hours na tulog ko, naalala ko si Paul. Siya iyong tipo ng taong gugustuhin mong laging makasama dahil sobrang bait niya. Kaya nga noong on the rocks ang relationship nila ng girlfriend niya, ako talaga ay nananalangin na sana he could see some sense. Tingin ko kasi he does not deserve to be treated like crap. He deserve someone better. hay naku, kung sinabi lang niyang gusto niyang maghiganti, tutulungan ko talaga siya. Not that I feel something for him, but he's my friend kasi eh. kaibigan ang pinakamahalaga sa akin. Ano mang masakit na salita ang sabihin nila sa kanya, masakit din para sa akin.

Sabi ko may boyfriend na ako. But I really dont have any. Ayoko rin pati. Ano ba ang silbi ng boyfriend sa mundo? Kaya ko namang alagaan ang sarili ko. So there's really no point why I should have one.  Pero talaga namang wagas ang reaksiyon ng mga pinagsabihan ko. Walang naniwala ni isa! Akalain mo iyon?

Usapan namin ni Paul:
Paul: Tsk. Akala ko tuloy meron na talaga."
Ako: deh. may hinihintay kasi ako.
Paul: Hahaha. Uuuuy. Si Billy yan no? Amin naaa.
Ako: Sows! may mahihintay ba ako doon?
Paul: Ewan. Pero siya nga?
Ako: Deh. Ikaw.
Paul: Haha. Ulul. Ako daw e no.
Ako: Ikaw naman talaga.
Paul: Weh. Ulul. Hahaha.
Ako: deh. tinatry ko lang kung mapapatawa kita.

Hay! kaya ayaw na ayaw kong nagsasabi ng totoo eh. Walang naniniwala sa akin! Pero mahal kita. :] Naks! Hindi siya naniwala. Alam ko naman eh. Mas naloloka ako sa mga tanong nila.
May gusto ka ba kay Paul? Papayag ka daw bang maging girlfriend ni Gian? Nakamove on ka na ba? Anong say mo sa relasyong crush mo at ex ng ex crush mo? Mahal mo pa rin ba si kwan, ano siya ngayon? heeee... ewan ko, Ang sakit ng ulo ko!

pero wala akong gusto kay Paul, hindi ko sisirain ang pagkakiabigan namin ano! Ayoko kay Gian, he's 11 days younger than I am! ayaw ko talaga sa mas bata sa akin. And besides, sinungaling ang taong iyon. Tingin ko! Hindi pa ako nakakamove on. Kung ano mang move on ang tinutukoy nila. At wala akong pake sa relasyon ng iba, hindi naman ako yumayaman doon eh. at isa pa, hindi ko naman kilala iyong dalawang iyon eh. At oo, mahal pa rin kita. Haha. Tawa na lang.

Hindi ko alam kung anong magbabago sa buhay ko mula ngayon. basta ang alam ko, mahirap talagang makalimot kahit pilitin mo. mahirap makipagkompetensya lalo pa't tanga ka. Anyway, sabi nga ng master: huwag kang makikipaglaban hanggat hindi ka kampanteng mananalo ka. At iyon lang ang ginagawa ko.

Ang gwapo pala ng katabi ko sa accounting. Baka mainlove ako sa kanya. haaayyy.

I miss you.

August 26

Wala, ansakit ng ulo ko. Monday kasi eh. At hindi natuloy part 1 namin. Nagkwentuhan lang kami sa P.E. dahil sa walang kwentang earthquake drill na iyan.

Ito ang malala, ang event na nakapagpadepress sa akin ng sobra sobra! Hindi na lang sana ako nakipagchismisan sa 5th floor. Sana hindi na lang naiwan ni Emz iyong susi niya para wala kaming hinintay kanina at para di na rin kami nakapaglaro ng usual na laro.

Naaalala niyo ba iyong mamimili ka ng kulay tapos kung sino man ang unang bumaba mula sa hagdan siya na? Hindi destiny ngayon, bestman. Sabi ni Vangie, dark blue ang kanya, violet kay Karla, brown kay Nessa, red kay Mariel. I thought of saying green for it was my favorite color, or blue, dahil iyon ang suot ni Paul. Pero ang sinabi ko ay Gray.

May dalawang nagsabay na bumaba. Not counted kasi jacket iyong isa, tas may kasamang iba naman iyong isa. Naisipan kong magGM. Sabi ko. wrong choice of color, ang daming nakagray. kakasend ko pa lang, pagtingin ko sa hagdan, biglang...

Posang Gala! Bat siya nakagray?!! Gusto ko tuloy umiyak... pati ba naman trono ng bestman ko, siya pa rin ang nag occupy. Eh? Ayoko na. Ang malas malas ko talaga sa pagpili ng kulay kahit kelan. Hindi na ako makikipaglaro next time talaga. Sumasakto eh!

Nadepress ako doon. Buti na lang may nagpasaya ng araw ko. Ang substitute teacher namin sa Philo. Ang favorite teacher namin noong second sem, si Sir Dennis. Namiss ko siya ng sobra sobra. Gusto ko na ngang sumigaw sa tuwa noong nakita ko siya eh. Sweet face as ever. Cute ng boses, at may dimples! Nyahei...

Di pa nakakauwi si papa ko galing Bicol. Cancelled daw ang flight nila kaninang umaga dahil sa lakas ng ulan at hangin. Pag di nakauwi papa ko, isusumpa ko talaga ang langit.

august 25

tinopak ako at sumama sa debut ni Jirah. Napabili pa ako ng payong ng di oras, nakadalawang McBurger ako, isang regular na cokefloat, dalawang cinnamon roll at 3 tuna whatever... ganyan ako katakaw. At nagtataka pa rin ang marami kung bakit ganito ako kapayat. Well, mabilis ang metabolism ko, at sa case noong araw na iyon, gusto ko lang talagang gumastos at magpakassaya.

Wagas ang kasiyahan ko dahil kay Karla ano. Sobra! Kasi ganito iyan... sinamahan ko siya sa CR, nagkataon na may lalakeng naghihintay sa pinto. Braile ba? Pasensya sa spelling ha? Basta Braile ang alam kong pangalan niya. Well, ang gagi, pinilit buksan iyong pinto ng CR, but obviously it was locked.

"Sinong nandito?" tanong niya, as usual...

"Si Charleston."

"Ang tagal, parang babae!"

"Hoy! Charles dalian mo daw!"

kinatok ni Karla yung pinto, medyo napalakas kaya napatawa din ako. Tumalikod na lang ako nang bumukas ang pinto sabay iniluwa no'n ang isang lalake. "Shit! Ang bango niya!" sabi ng gaga. Ako talaga ang nahiya para sa aming dalawa. Ang lakas ng pagkakasabi niya non, di siguradong narinig!

Halfway through the celebration nagrun iyong stockings niya, ang inalala pa niya paano daw pag nakita ni Charleston? Over! Hindi ko siya kinakaya, tapos dineclare na niya na crush niya iyong lalake and all! But I have to admit, si Charleston ang unang crush ko ngayong college. Promise!

May exam pa dapat kami kinabukasan, Part 1. At grabeh, ang liwanag doon! Sumakit talaga mata ko. As in luluha na, ngayon ko lang talaga narealize ang kahalagahan ng eyeglasses sa buhay ko. Magpapagawa na nga ako uli. 120 na siguro grado nito. Kaso hindi ko bagay mag-eyeglasses. At isa pa, mapapraning lang ako kakasuot no'n kasi wala naman yung sasabitan eh. eh, basta! nag enjoy ako, yun na yun.

August Diary

from the first week of august to this day august 15

Remember Wijay? The guy whom I've been talking about in this blog for the last 2 months? We've been exchanging certain text messages that I can't possibly post since he said that he trusts me. Moreover, I've already deleted everything he shared. Why? Simple question, but I can't answer it right away. It's like asking you, how fast do you fall in love with a person or anyone?

I can't say that I know him well. I don't, and I admit that. Most of his words confuse me most of the time. I don't want to over analyze for I just might get the wrong impression. So, I remained silent and kept on waiting for an obvious sign.

August 6, a very memorable day... for it was my sister's birthday. And Mariel and I have played a game... We do this quite often especially when we're in front of the stairs...

"anong kulay tol?" tanong niya. I thought of saying green, for it was my favorite color, but it was already common... or perhaps yellow, but no. ORANGE ang sinabi ko. Dakilang Orange! "wala nang bawian ha? Kung sino mang lalake ang unang bumaba diyan na naka orange, siya na. Kunin mo na number, pangalan, address, resume!" natatawa ako, but I seriously waited for nothing. Yung kulay na iyon ang pinili ko dahil alam ko na walang matinong lalake ang magsusuot ng ganoong kulay ng damit.

Nagring ang bell, pumasok na kami for theo. Malapit nang matapos ang subject when I suddenly felt like I was loosing my air. I went out and tried to compose myself. Just then, I saw him descending the stairs... Guess what? He's wearing orange, with black. It would bring love. The curse had taken effect, and I seriously fell in love with him that day.

Later that night, we exchanged text messages. I tried to dig deeper within his bounds, his love life and everything but I got nothing. Except maybe for the message wherein he practically told me, Sino daw kayang lalake ang magkakagusto sa isang tulad ko? Aray. Masakit yun. Eto ang mas masakit... sino kayang lalake ang magtyatyaga sa ugaling meron ako? I grew up with guys that's why I'm like this. Pero never kong tinanong sa sarili ko kung paano nga kaya... Naku, kung mahal ka talaga ng lalake, kahit ano tatanggapin niya. Siguro? Pero nainis ako ng sobra sobra, kasi wala pa naman talagang nagmamahal sa akin kaya hindi ko alam yan. And that night, before I fell asleep, dinelete ko lahat ng nasa inbox ko pati na rin ang number niya.

The next day is a Sunday, galit ako sa kanya hanggang sa end ng araw na iyon, gabi na nang namiss ko siya. At hindi ko pa kayang matulog sa lagay na iyon, 11:00 pm. nirereplay ko pa lahat ng sinabi sa akin ni Mariel. "Are you unconsciously in love with him? i mean, hindi mo ba alam na inlove ka sa kanya?" He's talking about JC not Wijay. And in that moment, I convinced myself that I am in love with Jiann Carlo and not with the other guy. I played truth or dare, he was my accomplice. He started asking personal questions that I became suddenly afraid of replying. But I repeatedly asked myself... sino ba talaga? siya o siya? nasaktan ko sarili ko by asking that question. Ang sakit ng kamay ko kinaumagahan. But I got the answer anyway. Si Wijay yun.

8 yata nung nag-inuman sila ng barkada niya, and I don't know the reason why i got so depressed. Maybe because I want to go to sleep at sinabi niya na "WAG MUNA". At hindi naman daw ako natulog na pwedeng naging dahilan kung bakit kinaumagahan August 9, bago kami nanood ng sine nina Mariel at Nessa, nagpagupit ako... sobrang ikli. Pero dahil lang sa kanya kaya ko ginawa yun. Katangahan. Nasa loob kami ng sinehan, tumatawa, at katext ko siya... His personal questions bothered me again. Ano ba? Bakit ba kung anu ano na lang ang tinatanong niya? Hindi ako sanay, so in the middle of the exchanges I asked him to delete my number, and again I pressed Delete All.

Nasa jeep na kami ni Mariel when she suddenly came up with another dare. Pustahan daw kami, bago lumipas ang dalawang araw, itetext niya ako. Bakit naman niya gagawin yun when he already deleted my contact. Pero ipinilit pa rin nila na hindi daw niya dinelete. I agreed, also with the consequence na kapag natalo ako, magtatapat na ako sa kanya.

Thursday, August 11. My speech in English 4. I tried to be girlish enough but i just can't portray a girly look. Hay naku! Pake niyo ba kasi sa katawan ko e katawan ko nga ito. I won! nagrejoice pa ako... But he intruded the victory, pinanalo lang daw niya ako. Aray na naman! At totoo nga ang sinabi nila na hindi niya dinelete number ko. Tinamad daw. So, I acknowledged his presence in my life again.

But this Saturday August 13... I found out a detail in the picture that made my life crumble to the ground. ALAM daw niya LAHAT! Pahiya na naman ako ng sobra sobra.

Sunday... Yesterday... sige aminan na kung aminan...
Galit dapat ako sa kanya, at sinabi ko iyon. pero ang sabi niya, wag daw. at wag din daw akong magalit sa mga kaibigan ko kasi hindi naman daw nila alam na alam niya lahat. And then he asked kung siya nga ba talaga si Wijay... Siya naman talaga, hindi na pwedeng ideny. sa end ng conversation ko sinabi na siya nga yun... Kasi naman, pinadelete ko na number ko sa kanya dati para sana di na ako mapalapit pa, pero hindi niya ginawa. And his reply was a stupid "cge. Simula bukas d nako mgpaparamdam." I don't know why I cried. I just did. but the thought that he would be gone for the rest of my life had hurt me.

I wanted to say "be safe." but I took the simple "ge,nyt.2log na ako" as something like, he doesn't want me in his life. And I respected that. But I cried still... Ala una na yata nang tumigil ako sa pag-iyak. He had a girlfriend, I kept on repeating that phrase in my head. May girlfriend siya kaya tama na.

The "BE SAFE" quote was still on my phone. Sabi kasi doon:

'your safety is equivalent to someone's peace of mind...

so take care of yourself always...

maawa ka kay...

SOMEONE ELSE.'

I told my mother everything so as to ease the pain. And she told me...

"JUST BECAUSE YOU'VE STOPPED TALKING TO EACH OTHER DOESN'T MEAN YOU'RE NOT ON HIS MIND"

joke ba ito? SANA.
But I was secretly hoping that this is true.
That somehow he's thinking of the reasons why...
And I will always hold onto this...

Until someone new, comes my way...

ever after

A typical love story normally starts with ‘once upon a time’, but mine started with ‘and they live happily ever after’. I have my parents’ love story to consider. My father and mother had been inseparable for 21 years since they met and recognized what they felt for each other. ‘They must have loved each other to last that long.’ Those were the thoughts that we frequently hear among the people who could see the sweetness of the two. But beyond my father’s smiling face and my mother’s serene expressions is a secret that only their children know.

I can still remember the intensity of that night. While my sisters and I were happily comforted in our newly built home in the center of the fields, my father came storming inside the house and commanded us three to head towards our ancestral house just in front of the present residence. We noted the authority in his voice that we did not dare disobey him. My two sisters Apple and Ash sought the comfort of my hands. And I held unto them just the same. Amidst the commotion, I heard my mother crying inside her room. We desperately waited for her to come out and save us from the terror of our father’s belt, that is impatiently waiting to hit someone, but she never did. My youngest sister started crying and asking for her mama. I can understand the situation for she was only 5 at that time. At the old creepy house, the strong slamming of the door made my blood curdle. He locked us up in our old room and left us there trembling in both anger and fear. The middle child, Apple, tried to restrain herself by beating the wall. She literally cursed our father to death saying di ka pay la maungkel. I on the other hand remained silent and just tried to compose my insides though I really wanted to cry that instant. But I have to show strength otherwise we would all suffer. Memories of my happy childhood came back instantly while surveying the dark spacious room. Stacks of old books were neatly placed in the shelves. Photo albums piled on top of it, forgotten. I remembered my mother’s simple request to have a family picture that we could possibly hang in the wall. But we never had a minute to do it. Our wall was particularly dull. The only marks were the lines that my father used to draw to measure our heights. It would never matter now, for we had stopped growing, and we have a new house to care about.

Fear came swaying again when we heard the door open and close. Apple shut her mouth instantly and Ash tried to suppress her cries. My father opened our door and gave us a candle for the night. He commanded us to go to sleep, forget our mom and never see her again. He told us that he would be sending our mom in her hometown at Alicia, Isabela. And he locked the door once more. I comforted my youngest sister when she wailed in disagreement. I became worried, not for the three of us but for our dearest mother. My mom had never been strong with regards to her emotions. She cries easily. Her children are her prized possessions, whom she treats like fragile figurines that should always be handled with care. I knew she’s devastated. My father’s anger maybe be put out after a short time, but the pain will linger in our hearts and the memory of the night would haunt us all throughout.

There was only one serious question in this situation, what kind of hell had fallen unto this happy family that we have to suffer and hurt as much as this? I don’t want to blame anyone. It’s actually easier to put the blame on yourself, coz you can just shrug it off since there’s nothing you can do about it, and you won’t get angry that way either. If you blame someone, you’ll just get stubborn and say you’ll never forgive them, but I know that she was the sole reason for this commotion. I’m talking about ate Ace, a friend of my cousin’s. My mother had confided to me before of her suspicions that she was probably my father’s mistress. I never believed her. Why would I? For what reason should I suspect her? She had been nothing but nice to us. Moreover she was practically just a kid too! In fact she’s only 4 years older than me! But as I have observed, my father couldn’t look at my mother’s eyes anymore. It’s probably true then. I had been oblivious to the fact that there really is a possibility especially when age doesn’t matter and the guy is a charming one. We might just lose a father or a mother. The emotions welled up in my heart; I don’t want my parents to separate just because of a woman who would never love my father like the way my mother did.

At dawn, I awoke as the roosters started singing their waking song. The candle had stopped crying and its flame had already died out. I heard hushed voices at the living room so I stepped out of the bedroom to listen to it. It was my mother and father. I was so proud of mama. She had mastered the courage to face the wrath of my father for us. This is the side that touched me most. Mama was already crying and kept on repeating the words para sa mga bata whenever she gave a proposition that they should stay together. My father had maintained the stern look in his face though, and it seems that he had never listened to any of my mother’s words. My heart sank as I heard my father’s disagreement. He wanted to unbind himself from my mother, dishonor their vows and leave my mother to suffer alone. Mama refused to abide. She held on to him, like the way he did when their relationship was still young. He might still change his mind and see some sense. Then he saw me, and motioned for me to come over. He asked the question that I have dreaded to hear. He’s making me choose between him and my mother. All the emotions that I was keeping inside went out on the spot. I started crying. It was a stupid thing to do, but I just can’t hold back the tears that welled up. It was my only way of saying that I will never chose, that I wanted them both. For the first time, I’ve been out of words. All I did was shake my head in disagreement. My father had shouted and his voice rang out inside the house. It was really dreadful. My mother embraced me and pleaded for my father to stop and told him a lot of words that touched his conscience and made him surrender. He calmed down, went to the kitchen and boiled water for our coffee.

Months passed and everything seemed normal again. My two sisters hadn’t suspected a thing. For them, it’s all over, our parents are back together. Apple even joked around saying ‘I can’t wait to fall in love’. And there were always those comments that I had such a wonderful family. We have parents which seem to be so in love with each other. Those were plain opinions; they don’t know the real deal. In reality, my parents decided that they will only stay together for the sake of their children. They kept their own money and no longer care about what the other does. They seem so natural because of the fact that they are only friends now. No other emotions attached. They joke around and would be as sweet as they could get but they would never be romantic with each other. My father had retained his usual bubbly personality and kept the usual tradition of playing pranks or telling stories on a Friday night. But never did he boast again of his hardships in courting my mom. And I knew that we will never have a good family portrait. My mom is still requesting for it though. But we just can’t, and that’s a real sad thought.

The events had greatly affected my perceptions with regards to men. Basically, my father was the cause of trauma. Before, I still have that notion that I should marry a man who is much like my father or perhaps any man would do as long as he loves me. But that just won’t do now. I am definitely happy with what I have, but when I heard someone say that my mother is worried that I am always happy, I started to doubt if I could really be. I had a talk with her, and in that moment, she cried just when I thought that she will never cry again. I thought that she was ok with the agreement, but she wasn’t. I was wrong. I cried too when she told me; ang dasal ko lang ay makahanap ka ng lalakeng magmamahal sa’yo, na hindi ka iiwan at paiiyakin kahit kailan. Ayokong maranasan ninyo iyong naranasan ko. She even admitted that she would have left my father long before if not for her children. She never wanted to leave us. She told me that my happiness is hers too. If I cry, she would cry for me too. And I don’t want to see my mother cry again because of such stupid guys.

Then, I started to over analyze the simplest things that are in front of me. Thus making everything so complicated not only for me, but also for the people around me. They say that doing these things will probably be the reason for me to hurt myself in the future. They even suggested that I should let myself experience love first before judging anything. Since then, I’ve been drawn towards family oriented guys who were Roman Catholics in nature, and were pure blooded Filipinos. Who is about my age, has a good humor, and is superior himself. If such guy exists, I hope he’s meant for me. I’m afraid of commitment but I surely don’t want to be a spinster for the rest of my life! That would be a lot harder. If I’m really not lucky, I’d just be contented with someone who is willing to spend the rest of his life with me. I won’t even care if he would sleep with another girl, so long as he would protect and take good care of the family. Coz I know that nothing lasts forever. Forever is just a myth! And it would really hurt me to say the single ending catch line… and they live happily ever after.

the diary

July 12, 2011

Kagagaling ko lang sa sakit. Mild flu, though you would think, mild pa bang matatawag iyon samantalang hindi ako nakadalo sa isang subject ko? I have to stay home and rest. My head hurts so bad, my world is spinning, I have a terrible cough and I have no one beside me to attend to my needs. My roommate doesn’t seem to care. Para siyang gaga, I can imagine her saying,“hindi ko responsibility ang alagaan ka, nandito ako para mag-aral, bahala ka sa buhay mo”. At dahil doon, mas lalong sumama ang loob ko.

Nagulat na lang ako ngayong gabi, may nagmessage sa akin sa FB.

Hinayupak! Isang buong taon kong di nakita ang boypren niyang yun. Wala ding nangyari noong high school days namin, kasi isang buong taon ko siyang di pinansin noong 4^th year, galit galitan ba? Tapos noong huli kaming nag-usap, sabi niya: “wala ka na bang ibang mapeste?” nangungumusta lang naman ako, because that was during the time that I’m all alone in Baguio with no other available friends and I was looking through the past… namimiss ko lahat ng kaklase ko, tapos ganoon ang makukuha ko. Dahil sa kanya nagkaroon ako ng isang malalang judgement tungkol sa mga kaibigan ko noon. Na hindi na nila kayang balikan pa ang mga nangyari dati dahil nakafocus na sila sa hinaharap. Oo nga naman kasi, nasa present ka na, bakit ka pa babalik sa nagdaan diba? Pero nasaktan talaga ako sa sinabi niyang iyon, kaya inerase ko na siya ng tuluyan sa memorya ko. Hindi ako iyong tipo ng taong nagkikimkim ng galit sa iba. Pero kapag ako naman ang nasaktan, grabe talaga.

Imagine my surprise when I read this message of the girlfriend, ang sakit talaga. Wala akong ibang masabi sa sarili noong unang kundi aray… gusto ko na ngang sumigaw kaso gabi na noon. Wala akong ibang nagawa kundi replyan siya, at magsumbong sa mga kaibigan ko. Ang sabi ng friend kong si Diana, sabihin mo tol: “bagim lang ah, desperada, nakakinis yang mga ganyang babae akala mo mawawalan ng lalake”. Natawa tuloy ako at nawala na lahat ng insecurities ko.

But my questions are still there, ano ang ginawa ng simpleng pix na iyon para maoffend siya? Pinapalabas pa niyang mang-aagaw ako. Paano ko nasira ang relationship nila ng boyfriend niya kung nandito ako sa Baguio at nananahimik kasama ng mga pine tree? Unless, sa akin in love iyong boyfriend niya, diba?

July 14, 2011

Tinandaan ko ang petsang July 13, 2011, Wednesday. Magang maga ang mga mata dahil sa kakaiyak kagabi.

Bwisit na smiley… hindi ko nagawang mag-isip for a minute, basta nakatingin lang ako sa message na ito. And then I felt my heart beating fast and strongly inside my chest. I went out to breath in some air, and when I came back I can no longer contain all the emotion that had build up inside me. I can’t breathe… its like life is leaving me. I started to call a friend (for my roommate doesn’t care for me at all. She didn’t even give a glance when I started crying). Mariel answered the phone. And I just can’t stop crying, I can’t get my words straight. Guilty?!  First time kong masabihan ng mga ganitong salita. Wala akong kaalam alam sa mga nangyayari, pero ginaganito niya ako. I feel so helpless lalo pa at wala akong kakampi. Wala akong mahingan ng tulong na nakakaalam kung anong sinasabi ng babaeng ito. Hindi ko kaya lahat ng pressure na ipinupunta niya sa sitwasyon ko. And the revenge of my friends begun.

the diary

July 3, 2011

I went on a date with my father today. It had been so fun having to scandalize in a part of Chow King. My father and I joke about some of the simplest things in life. I remember one time, we we’re solemnly eating our meals when I told him: “Papa may girlfriend ngay ako... tatanggapin mo ba kami?”

          He looked at me with a very serious expression, smiled then said: “Hindi, itatakwil pa kita!” Aray! Buti na lang joke lang iyon, kundi patay na naman ako! Ako pa man din iyong tipo ng tao na talagang ipinaglalaban ang pagmamahal lalo na kung mas mahal ako ng mahal ko. Nabuo ako dahil hinabol ng tatay ko ang nanay ko mula Ilocos Sur  hanggang Isabela. Ipinaglaban niya ang pagmamahal niya rito. Anti ako sa divorce bill, anong konek? Classified iyan sa personal issues ng buhay ko. Kasi ganito iyan, hindi na fruitful ang relationship ng parents ko. The marriage is on the rocks, they are just staying together as friends and also for the benefit of their children. But I know that my mother is secretly hoping for a change, sabihin na lang natin na sinusuklian niya ang pagiging matiyaga ng tatay ko sa panliligaw sa kanya dati. Pwede ba iyon?

          Anyway, I cracked another joke. “Papa, may nanliligaw ngay sa akin.”

          Ang dakilang reply na nakaka-aray: “Sige nga, iharap mo sa akin! Pag meron  nga iyiincrease ko allowance mo!”

“Challenge accepted!’ at saan naman daw ako kukuha ng lalake ngayon? Dexter?! Nakakaray din ang kabadingan nong taong iyon e! ano ba itong napasok ko. Sige na nga, I’m always responsible naman with regards to my actions. Kung masama man ang idudulot no’n, ok lang. We learn from everything. But Doug said “the problem with learning from our experiences is you never graduate.” So right.

July 5, 2011

Naalala ko ang kauna unahang lalakeng aking inibig. Naalala ko din na nagawa kong kalimutan siya, dahil sa isang bagay... it was because of the words that thoroughly radiated in my whole being. Ang sabi niya: “Don’t give meaning to a little act of sweetness, for it might give you the wrong impression as well as expectation.” Ganyan na ganyan talaga ang pagkakasabi niya no’n. Ang sakit di ba? Hindi naman kasi ako umaasa na magustuhan din niya ako. Ang masama lang doon, sinira niya iyong pagmamahal na mayroon ako para sa kanya. Iyon bang tinatawag nilang first love. It never dies daw, pero mali sila... oo kinokontra ko iyon, may umaangal?! Sige lang, magpakalunod kayo sa first love never dies na iyan, tingnan lang natin... basta ako sawa na. Hindi sa pag-ibig kundi sa kanya.

Ito ngayon ang problema ko, umiral ang aking ka-hyper-an. Naka-puti kasi si P.S. ko. Lagi siyang nakaitim, kaya nakakapanibago. Hindi iyong pagiging hyper ko ang problema o iyong pagpuputi niya, pero ang pagiging obsessed ko sa kanya. Sino ba namang tao ang maiinlove sa taong nakikita mo lang na padaan daan sa harap mo? Wala! Ako lang, pero baliw nga kasi ako... pati solusyon, kabaliwan din. Nagrecruit pa ako ng mapgtitripan ko. Si Carlo, sakto kasi, matangkad, maputi, oo na sige, gwapo. Wen lattan ah, uray haan. Ito ang dialogue: “ayoko nga sa’yo! Hindi kita gusto! Maghanap ka na lang ng iba! Lubayan mo na ako!” hindi naman niya kayang sabihin, para iyon lang... nagpapraktis din akong manampal actually. Pero di, violation iyon, baka sampahan pa niya ako ng serious physical injuries. Alam kong di lang din iyon magwowork pero there’s no harm in trying di ba? Kung gusto mo siyang makalimutan, hayaan mong sarili mo’y masaktan at muling  maghilom, saka ka magmahal uli. Huwag niyo na akong gayahin, kung sino sino na lang basta gwapo.

July 6, 2011

There is something I realized, pag wala si P.S. masaya ako. Bakit? Kasi hindi ko siya iniisip. Magkakasama kami ng ilan sa mga high school friends ko ngayong araw. I’m wrong after all, tingin mo nga siguro nakalimutan ka na nila, pero pag nagsama uli kayo, mapapansin mo na lang na wala pa ring ipinagbago ang samahang nabuo ninyo dati. Ganoon pa rin sa hapag, nandoon pa rin ang biruan, asaran, kulitan, at tawanan na walang hanggan. Magakakaiba man kayo ng kinahinatnan at kinahihiligan, ano ngayon? Our differences make us truly unique. We fit in the puzzle of life. Ang sarap tingnan ng itinuring kong baby brother. Hindi man siya nakapagpagupit ng ilang taon, na kahit pwede nang ituck ang buhok niya sa likod ng kanyang tenga, gano’n pa rin ang lapad ng noo niya.

“kung makakaasar naman tong mga to!” si Pharancis.

“hindi iyon ganoon! Pero hindi ka na talaga tumangkad ano? Ang liit mo talaga.”

“wala sa liit iyan, nasa laki.” Si Phrancis.

“tama!” si Keipi.

“cute naman si Keipi e” sabi ko. Keipi is baby bro by the way.

“maliit din naman iyong lalake ni ezel ah”

“maputi naman” si ezel

“may lalake ka na pala tapos nagpapahanap ka pa!”

“oy! Itake out mo na iyang tira tol, pangdinner pa iyan” sabi ni Keipi. “isang daan na iyan sa Mcdo ano. May styro naman yata.”

“doggie bag” napatawa ako. Alam niyo ba kung ano iyon? Supot lang iyon, pero sa kaartehan nila, iyon ang itinawag.

“pagkain ng tao para na ring pagkain ng aso” dugtong ni Keipi. Ang baliw nila, swear! May pinagmanahan ako... o sige na, balik na kayo sa ginagawa niyo, ipagpapatuloy ko pa iyong korning script para sa role play namin bukas.

the diary

July 1, 2011

Ngayong araw na ito ipinangako ko na hinding hindi na ako maaasar kay PS. Kawawa naman kasi siya, naiinis na lang ako, hindi naman niya ako kilala. Isa pa, ano ba kasi ang dahilan ko para maasar sa kanya, insecured lang naman ako na ang dami dami niyang nilalapitan. SELOS?! Hindi ah... sinong may sabi...

Pero alam niyo, mula noong panindigan ko iyon kaninang umaga, nanghina ako... ewan ko, i feel lifeless. Wala akong ganang magsulat ng kwento, nag-imbento pa ako ng dahilan kung bakit hindi ko iyon natatapos. E kasi nga, on and off ang inspirasyon. Mamaya nandiyan lang, pag wala na siya, ok wala ka na namang gana. Love ba iyon? Parang adik lang ah... pag wala, parang wala ka ring gana.

Kailangan ko ng bagong inspiration! Nandiyan si Manuel, pero hindi naman iyon nakakasabay sa mga katripan ko. Siya na yata ang pinakaboring na taong nakilala ko ngayong college. Sus maryosep! Binatukan ko na nga, hindi pa rin nagalit. Maganda sana pag naasar siya sa akin para makagawa naman kami ng sarili naming eksena. Isinalba ni Wijay ang bored na bored kong diwa.

“Hello.” Nakareceive ako ng text mula sa kanya.

“o, nkaalala ka?” i replied. Panahon ka na ito para gumanti!

“hello lang met.” Nagulat ako, nag iilokano siya.

“kasjay? Di Hi met!”

“Ok”

“bahala ka dta biag mon wen?”

“K.”

“naintindihan mo?”

“wen ah!’

“hindi yata kita kilala.” Kasi ang wijay na kilala ko, hindi talaga marunogn mag ilokano.

“ha?”

“kasi ang alam ko hindi ka marunong mag ilokano, o baka naman may translator ka diyan?”
            “Nsa bhay na ko.” Akala ko namn pra sa girlfriend nya iyon, na nawrong sent lang siya sa akin, kaya nagtaray ako.

“Ano ngaun kung nsa bhay k n? care q ba?”

“Wla ko kxma, o translator.duh” BAKLAIN!

“sige nga, kng marunong ka tlaga itranslate mo nga ito sa ilokano: “nag effort pa man din akong pagtaguan siya, hindi lang din namn pla niya aq kilala”.”

“Kathleen Ordinario?” awts. Alam niya talaga.

“hnd.” I tried denying.

“Ok.my mstake.wew”

“cno k b tlga 2L?”

“C pogi.”

“cge, pg cnabi mo kng anong pngalan mo, sasabihin ko ang akn.”

“Ssbhn mu uto2 ako.” Ahahahaa... nakakatuwa talaga siya naks!

“Wi Jay Diwa!”

“Oh,klala mu naman pla q”

“kinonfrim k lng namn. Kng cnnabi mo n sna kng anong name mo knina, di sna alm mo na rin pngalan ko.”

“K.”

“Kathleen may ordinario aq, hindi kathleen ordinario lang. nyt nyt.”

“Taksyapo na.yamurin.haha”

“loko ka ano un?”

“awan met.hehe”

“seryoso? Wla lng un?”

“D naman.haha...bkt q ssbhn.haha”

“ang srap mo tlgang cpain khit kelan.”

“ok.”

“bhala k s buhay mo.”

“k.”

I am so depressed right now. Akala ko mananalo na ako. Basag na basag na naman ako sa kanya. Sus! Kelan ko kaya matatalo ang taong ito? Asar! But maybe, life isn’t all about competition... siguro kwan lang... pagmamahal at pang unawa.

Gutom ako actually. Gusto ko tuloy kumain ng dila ng baboy, kare kare at atay ng manok. Pilipina ako day! Part na ng kultura ko ang kumain. Kapag ipinanganak, kain, pag birthday, kain, ikakasal ka, kain na naman! Pag depressed, natural kain, pag masaya kain  pa rin. Hanggang sa pagkamatay, kain! Sige lang, kain lang ng kain.

Pero ito lang ha... eat healthy, live well. Shocks... huwag niyo akong gayahin na puro noodles ang alam kainin. OK na? geh, magpaplano pa ako para sa gagawin kong paghihiganti.